'Daarna is er voor mijn gevoel een groot kruis door mijn naam gegaan bij Ajax'
In dit artikel:
Peter Leeuwenburgh (32) is een doelman die veertien jaar in de Ajax-jeugd zat, ooit Europees kampioen werd met Oranje Onder‑17 en sindsdien een grillige, internationale loopbaan heeft opgebouwd — van Kaapstad via Groningen naar Limassol. In een gesprek met VoetbalPrimeur blikt hij terug op hoogte- en dieptepunten, de impact van privé‑leed en zijn ambities voor de toekomst.
Als jongen uit Zuid‑Holland kwam Leeuwenburgh op zijn tiende bij Ajax terecht en behoorde aan het begin tot de beloftevolle lichting rond namen als Davy Klaassen en Memphis Depay. Sportief piekte hij vroeg: hij was onderdeel van het EK‑winnende Oranje O17‑team, al keepte hij daar slechts één wedstrijd. Toen zijn vader ziek werd en stierf toen Peter rond de 17/18 was, kantelde zijn ontwikkeling. Mentaal en sportief raakte hij uit balans: andere keepers schoven hem voorbij en blessures — met name een zware schouderblessure die hem lange tijd buiten spel zette — maakten doorbreken lastig.
Na een korte, teleurstellende periode bij FC Dordrecht en wisselende rol bij Jong Ajax vertrok hij op 24‑jarige leeftijd naar Zuid‑Afrika, waar Cape Town City hem direct als eerste keeper gebruikte. Daar beleefde hij zijn wederopstanding: hij werd dé penaltystopper in de beker en groeide uit tot publiekslieveling. Persoonlijk waren de jaren in Kaapstad ook goed — zijn vriendin werkte op afstand, ze genoten van het leven in de stad en hun eerste kind werd daar geboren tijdens de strikte coronaperiode, toen trainen beperkt was tot korte vensters.
De terugkeer naar Nederland kwam via FC Groningen. In zijn eerste seizoen keepte hij 34 wedstrijden en maakte memorabele optredens tegen clubs als Ajax en Feyenoord mee. Maar het tweede seizoen verliep rommelig: beloftes over zijn rol veranderden plots, de club haalde een nieuwe keeper en Groningen belandde uiteindelijk onderaan en degradeerde. Leeuwenburgh noemt de gang van zaken oneerlijk richting de interne clubleden, maar is trots op de jonge spelers die daarna doorbraken.
In de zomer van 2023 koos hij opnieuw voor een buitenlandse stap: Apollon Limassol op Cyprus. Leven en gezin hebben het daar volgens hem uitstekend — prettig klimaat, internationale scholen voor de kinderen — al is zijn speelminuutenaantal wisselend. Na een periode als eerste keeper raakte hij opnieuw op de bank; de trainer wisselde vaak en een opvolger bleef vervolgens staan onder een nieuwe coach. Zijn rol binnen het team is sindsdien meer ondersteunend: niet klagen, proberen bij te dragen en de ploeg te helpen waar mogelijk. Op 29 mei stond Apollon voor een cupfinale tegen Pafos, waarmee het Cypriotische seizoen extra aandacht kreeg. Leeuwenburgh houdt Cyprus ook sportief niet onderschat: het niveau is volgens hem degelijk en de supportersbeleving sterk verweven met lokale cultuur en politiek.
Familie speelt een grote rol in zijn keuzes. Zijn zoontje, inmiddels bijna zes, voetbalt bij Apollon en toont interesse in keepen; Leeuwenburgh probeert hem niet te pushen maar geniet van het vaderschap. Over zijn eigen toekomst is hij voorlopig terughoudend: blijven op Cyprus, een nieuw avontuur in Azië of een terugkeer naar Kaapstad behoren tot de opties. Een terugkeer naar Ajax blijft de ultieme wens: hij hoopt ooit in Amsterdam af te sluiten in een mentorachtige rol en — liefst nog één keer — een officiële wedstrijd voor Ajax 1 te keepen. In zijn eigen woorden is dat zijn allergrootste droom: nog één bekerduel voor Ajax.
Samenvattend tekent het verhaal van Leeuwenburgh een keeper die ondanks verlies, blessures en teleurstellingen veerkracht toonde door zich internationaal te hervinden, waarbij gezin en levenskwaliteit vaak even zwaar wogen als sportieve ambities. Zijn carrière illustreert hoe een talentvolle jeugdopleiding geen rechte lijn naar stabiliteit garandeert, maar wel blijvende verbondenheid en een gewenste terugkeer naar de club van zijn vorming.