'Het was nooit m'n droom om prof te worden, het besluit om te stoppen stond vast'
In dit artikel:
Daan van Reeuwijk, een achttienjarige centrale verdediger uit Alblasserdam, heeft eind december verrassend afscheid genomen van het profvoetbal — ongeveer een maand na zijn officiële debuut voor NAC Breda tegen PSV (op 22 november). De reden: hij werd er niet gelukkig van. In een uitgebreid gesprek legt hij uit dat de prestatiedruk, de harde professionaliseringscultuur en het gevoel er niet echt bij te horen hem steeds zwaarder vielen. "Word ik hier nou écht gelukkig van? Het antwoord was een keiharde 'nee'," zegt hij over de beslissing.
Van Reeuwijk begon bij VV De Alblas en werd op jonge leeftijd aangetrokken door NAC. Een uitstapje van een jaar naar Ajax volgde op zijn twaalfde, maar die omgeving paste niet bij hem en hij keerde terug naar Breda, waar hij op zestienjarige leeftijd zijn eerste profcontract tekende. Hoewel hij het spel altijd leuk bleef vinden — "Ik voetbal hier omdat ik het leuk vind, niet omdat ik later bij FC Barcelona wil spelen" — knaagde er vanaf zijn eerste contract al enige twijfel.
Het kantelpunt kwam toen hij als zestien-/zeventienjarige structureel begon mee te trainen met het eerste elftal. De grotere belangen, de oudere teamgenoten en het constante prestatieniveau werkte dempend; bij slecht presteren voelde hij niet dezelfde intensiteit of noodzaak als zijn ploeggenoten. Hij omschrijft het verschil: veel teamgenoten gaven hun hele leven aan het voetbal, terwijl hij het leuk vond, maar niet wilde dat het álles overschaduwde. De druk van publieke meningen en grote aantallen toeschouwers maakte het voor hem moeilijker te functioneren.
Hij sprak veel met zijn moeder, vriendin, twee beste vrienden en met de clubpsycholoog, en overlegde meerdere keren met trainer Carl Hoefkens. Hoewel NAC teleurgesteld reageerde toen hij zijn contract inleverde — en hem juist toekomstperspectief zag — bleef Van Reeuwijk bij zijn besluit. Zijn geloof speelde een rol in de reflectie, maar het stoppen was geen puur religieuze beslissing; bidden gaf hem vooral rust bij het nemen van een zeer persoonlijke keuze.
Na zijn vertrek kreeg hij veel reacties, vooral steun betuigingen. Sinds zijn besluit werkt hij bij het bedrijf van zijn broer (christelijkevacature.nl), in de thuiszorg en is hij meer aan het sporten en ontspannen. In september wil hij naar school — waarschijnlijk een studie in het onderwijs, waarbij hij al ervaring opdeed door met zijn moeder in groep zes mee te helpen. Qua voetballen keert hij terug op amateurniveau bij RBC Roosendaal: nog plezier halen uit duels en passes zonder dat voetbal zijn leven beheerst.
Van Reeuwijk ziet zijn beslissing niet als falen maar als herstellen van zichzelf: hij voelt zich rustiger, vaker vrolijk en kijkt uit naar een 'normaal' leven met studie en werk, terwijl hij het spel dat hij liefheeft op een andere manier blijft beleven. Zijn verhaal wijst ook op bredere thema’s in het jeugdvoetbal: mentale druk, cultuurverschillen tussen jeugd- en seniorenvoetbal en de vraag wat succes en geluk voor jonge spelers écht betekenen.