Hoe Messi in 2022 zijn droom waarmaakte en Argentinië het sprookjeseinde gaf
In dit artikel:
In de winter van 2022, onder de lichten van Qatar, kreeg Lionel Messi eindelijk de wereldtitel die hem tot dan toe ontbrak. In Doha — en vooral rondom de traditionele markt Souq Waqif — ontstond een bijna mythische sfeer: fans uit alle hoeken van de wereld mengden zich tussen kamelenritjes en souvenirstalletjes, maar na donker werd de stad één blauw-witte zee die constant het refrein “Muchachos!” herhaalde. Duizenden Argentijnen kwamen samen voor massale banderazo’s om hun ploeg en vooral Messi te steunen; die steun zou cruciaal blijken voor wat volgde.
Het toernooi begon voor Argentinië helemaal niet zoals verwacht. In hun openingswedstrijd in het Lusail Stadium verloor de ploeg van bondscoach Lionel Scaloni verrassend met 2-1 van Saudi-Arabië, ondanks een vroege penalty van Messi. Dat debacle zette de Argentijnen direct met de rug tegen de muur: nul punten en nog maar twee duels in de groepsfase. Scaloni bleef zakelijk: herstellen en doorgaan. Messi riep op tot saamhorigheid — de marge voor fouten was verdwenen.
De omslag kwam tegen Mexico. In een zenuwslopende wedstrijd brak Messi de ban met een opvallend doelpunt vanaf het middenveld, waarna Enzo Fernández de voorsprong vergrootte. Die overwinning haalde de druk van de ketel. Tegen Polen namen andere spelers het stokje over; Alexis Mac Allister en Julián Álvarez maakten de klus af, waardoor Argentinië verrassend als groepshoofd doorging. Een hachelijke start bleek juist een katalysator voor onderlinge versterking.
In de knock-outfase werd de weg naar de finale petroldoorvochten drama. De achtste finale tegen Australië leverde een zege op, maar de kwartfinale tegen Nederland in Lusail werd legendarisch: 120 minuten vol goals, opstootjes, controverses en uiteindelijk strafschoppen. Nahuel Molina en Messi hadden Argentina op voorsprong gezet; Wout Weghorst gaf Oranje echter twee late treffers, waaronder een bizar doelpunt in blessuretijd. In de penaltyserie hield Argentinië uiteindelijk stand. De confrontatie bleef nazinderen: Messi, boos over kritiek van Louis van Gaal, wisselde woorden met Nederlandse spelers en de coaches — emotie en rivaliteit tekenden die avond.
De halve finale tegen Kroatië was overtuigend: 3-0, en Argentinië stond in de finale tegenover het machtige Frankrijk en superster Kylian Mbappé. Wat volgde was een van de spannendste finales ooit. Messi opende vanaf de penaltystip en Di María verdubbelde de marge; Frankrijk leek verslagen, tot Mbappé in korte tijd tweemaal scoorde en de score naar 2-2 bracht. In de verlenging leek Messi de finale te beslissen, maar Mbappé reageerde met zijn derde treffer: 3-3. Een extra spektakel volgde in de strafschoppenserie. Keeper Emiliano Martínez leverde cruciale reddingen, en Gonzalo Montiel benutte uiteindelijk de beslissende penalty. Toen de bal het net raakte zakte Messi neer op zijn knieën — een persoonlijke bekroning, en een moment dat miljoenen Argentijnen met tranen vierde.
Het WK in Qatar was meer dan sportieve ontknoping. Het was het eerste wereldkampioenschap in de Arabische wereld; de organisatie zorgde voor indrukwekkende stadionbelevenissen en recordcijfers (172 doelpunten en volle stadions), maar ook voor veel controverse. Kritiek op mensenrechtenschendingen, de omstandigheden van arbeidsmigranten bij de bouw van infrastructuur en de omstreden toewijzing van het toernooi overschaduwden het voetbal en maakten de balans complex. FIFA-voorzitter Gianni Infantino prees het toernooi desalniettemin als uitzonderlijk vanwege de sfeer en verbondenheid die het bracht.
Voor Argentinië en Messi had het toernooi een andere dimensie: herstel en afronding van een lang gemis. Messi, die al talloze prijzen had gewonnen, gaf aan dat deze titel de ontbrekende horde was. In Qatar veranderde hij van superster in volksheld — omringd door Maradona-herinneringen, tranen en een collectieve ontlading. Het slotakkoord — Montiels penalty gevolgd door het euforische gezang van “Muchachos” — bracht een land weer geloof en leverde voor Messi de ultieme bevestiging van zijn plaats in de voetbalgeschiedenis.