Meer VAR graag
In dit artikel:
De discussie rond de VAR heeft deze week een nieuw hoofdstuk gekregen: de UEFA suggereert een beperktere inzet, terwijl FC Barcelona formeel protesteerde en met voorstellen kwam om het systeem transparanter te maken — uiteraard na een voor hen nadelige beslissing. Tegelijkertijd pleit de auteur er juist voor de VAR te waarderen vanwege zijn bijdrage aan eerlijker voetbal.
De kernstelling is simpel: de VAR maakt vaker betere besluiten mogelijk dan niet. Wanneer de videoref ingrijpt en de arbiter een beslissing heroverweegt, leidt dat meestal tot correcties van duidelijke fouten en niet tot structurele verzwakking van de scheidsrechterlijke autoriteit. De VAR is geen „extra scheidsrechter met eigen agenda”, maar een hulpmiddel waarvan de eindverantwoordelijkheid bij de fluitist op het veld blijft liggen. Veel positieve ingrepen leiden niet tot headlines; kritiek daarentegen krijgt wel veel aandacht, zeker als een populaire club nadeel ondervindt.
Tegelijk erkent de tekst beperkingen en bronnen van onvrede. Voetbal blijft een interpretatieve sport: subjectiviteit verdwijnt niet met technologie. Supporters en analisten vergelijken voortdurend incidenten en wijzen op vermeende inconsistenties — maar verschillende beoordelingen door verschillende mensen zijn menselijk, geen bewijs dat het systeem per definitie faalt. Ook de controverse over millimeternauwkeurige buitenspelsituaties hoort bij de spelregels: zolang een minimale voorsprong buitenspel is, moet die grens ook gecontroleerd worden, hoe pietluttig dat soms lijkt.
Praktische knelpunten zijn er wel. De onderbrekingen worden als storend ervaren, vooral in Europa waar die niet zo ingebakken zijn als in sommige Amerikaanse sporten. Belangrijker nog is de psychologische druk op scheidsrechters: veel referees voelen zich geneigd hun oorspronkelijke oordeel te veranderen zodra ze naar het scherm geroepen worden. De auteur noemt dit het echte probleem en pleit voor maatregelen om die druk te verminderen en het vertrouwen tussen VAR en arbiter te vergroten.
Concreet worden voorstellen gedaan om VAR te verbeteren in plaats van af te schaffen: uitbreiding waar logisch (zoals FIFA’s besluit om VAR bij corners en tweede gele kaarten toe te laten), vaste VAR-duo’s, meer investeren in communicatie en openheid (bijvoorbeeld meer beelden van beslissingsmomenten online, zoals de KNVB soms doet) en structurele evaluatie van besluitvorming onder druk. De oproep is helder: stop met het demoniseren van het instrument zelf; de VAR verwijdert aantoonbaar meer onrecht dan hij toevoegt. Schaf je het af, waarschuwt de auteur, dan is een nieuwe roep om herinvoering onvermijdelijk zodra een cruciale fout weer een kampioenschap of degradatie beïnvloedt.