Ryan Donk: 'Als ik dat had gedaan, was mijn carrière zeker anders gelopen'
In dit artikel:
Ryan Donk (39) zegt dat zijn loopbaan waarschijnlijk anders had verlopen als hij in 2007 wél professionele mentale hulp had gezocht. In dat jaar kreeg de jonge AZ-verdediger binnen korte tijd drie zware tegenslagen: het mislopen van de landstitel door een verrassende nederlaag bij Excelsior, het verliezen van de KNVB‑beker na strafschoppen tegen Ajax waarbij zijn inzet werd gekeerd, en vervolgens het niet halen van de Champions League via de play‑offs — mede door een eigen doelpunt van Donk in de return. De opeenstapeling van teleurstellingen liet hem terugtrekken en hij sloeg een aanbod van de club om met een professional te praten af; in zijn omgeving was het destijds ondenkbaar om als jongen over emoties te praten.
Die ervaring deelt Donk openlijk bij de première van de documentaire Echte Mannen Huilen Niet in Koninklijk Theater Tuschinski. De film, die twee dagen lang gevolgd werd en nu op streamingdienst Cinetree te zien is, laat Donk samen met zes andere (oud‑)profvoetballers (onder wie Edson Braafheid, Gianni Zuiverloon en Ron Vlaar) onder begeleiding van een systemisch coach en vechtsporter Levi Rigters in gesprek gaan over mentale problemen tijdens en na hun carrière. Voor Donk betekende deelname aan de opnames dat hij voor het eerst tegenover mensen van buiten zijn directe kring gevoelens durfde te delen; eerder waren zulke gesprekken beperkt tot zijn ‘inner circle’, zoals Gianni Zuiverloon, die hem diepgaande vragen stelde en als emotionele uitlaatklep fungeerde.
Donk erkent dat de milde therapie die hem toen werd aangeraden — onder meer door Louis van Gaal — door hem niet werd opgepakt vanwege het taboe en het generatieverschil met de trainer. Achteraf zegt hij stellig dat professionele begeleiding hem had kunnen helpen om beter met zijn emoties om te gaan en dat dat zijn ontwikkeling als voetballer mogelijk had versneld. Ondanks die periode heeft Donk toch een sterke carrière opgebouwd: na AZ speelde hij voor West Bromwich Albion, Club Brugge en diverse clubs in Turkije (waaronder Galatasaray, met wie hij kampioenschappen en bekers won). In 2021 debuteerde hij voor Suriname (twaalf interlands) en in de zomer van 2023 stopte hij professioneel.
Tegenwoordig woont Donk weer in Nederland en is hij jeugdtrainer bij zijn oude vereniging Zeeburgia, waar hij de Onder‑19-1 coacht samen met Randy Esajas. Hij probeert zijn spelers een realistischer, langeretermijnbeeld van het profleven bij te brengen — “profvoetballer zijn is niet een jaar, dat is twintig jaar” — en wil kleinschalig mentale ondersteuning bieden: openheid, aandacht voor wie buiten de eerste elf dreigt te vallen en de belofte dat spelers met problemen bij hem terechtkunnen. Donk benadrukt dat iedereen zijn eigen route naar de toekomst heeft; zijn ervaring maakt hem nu juist extra alert op de mentale kant van begeleiden.
De documentaire draagt bij aan het doorbreken van het stereotype dat mannen in de sport niet over gevoelens praten en toont hoe professionele begeleiding spelers kan helpen om met sportieve tegenslag om te gaan.