Vriends geniet van Adelaide, maar één ding ontbreekt nog: 'Dat wordt wel een keer tijd'
In dit artikel:
Bart Vriends (34) heeft zijn verblijf bij Adelaide United met een jaar verlengd, waardoor zijn contract nu tot medio 2027 doorloopt. De centrale verdediger, eerder actief bij Go Ahead Eagles en Sparta, legt in een uitgebreid interview met Voetbalzone uit dat de keuze vooral voortkomt uit het plezier dat hij en zijn vriendin Laura in Australië ervaren: wat aanvankelijk een gepland tweejarig avontuur was, werd verlengd omdat ze zich goed hebben gesetteld en het leven daar hen bevalt. Zoals Vriends het zelf samenvat: “Als ik ergens gelukkig van word, houd ik daar graag aan vast.”
Sinds zijn komst heeft Vriends zich professioneel en privé weten te installeren. Hij nam in 2024 een transferdagboek op voor de Cor Potcast, Road to Adelaide, maar voelt nu minder behoefte om dat voort te zetten omdat zijn leven stabiel is. Een werkdag bestaat uit een autorit van ongeveer 50 minuten naar de club, daaropvolgende behandelingen, trainingsbesprekingen, veldwerk en krachttraining. Omdat de clublunch is geschrapt, trekt hij na de ochtend vaak de stad of het strand in, soms met teamgenoten; later koken ze samen, barbecueën of gaan uit eten. Door het tijdsverschil is contact met Nederland beperkt, wat Vriends extra vrije tijd geeft voor leestijd of ontspanning.
Vriends prijst de Australische leefstijl: gemeenschapszin, vriendelijkheid en een duidelijke scheiding tussen werk en vrije tijd vallen hem op. Mensen lijken daar meer waarde aan hun vrijetijdsbesteding te hechten — met gezinsmomenten, strandwandelingen en barbecueën — dan hij in Nederland ervaart. Als tip voor bezoekers noemt hij niet alleen de wijnregio rondom Adelaide, maar vooral een bezoek aan een wedstrijd in het Coopers Stadium: volle tribunes, vaak een roze avondlucht en de traditie dat kinderen na afloop het veld op mogen voor foto’s en handtekeningen.
Over de A-League is Vriends genuanceerd. Het competitieniveau verschilt van de Eredivisie: clubs spelen meer vanuit de opbouw en richten zich op vermakelijk voetbal voor het publiek; er is geen degradatie, wat jong talent vaker kansen biedt. Het individuele niveau ligt volgens hem over het algemeen iets lager dan in Nederland, al staan er soms ex-internationals of wereldsterren in de competitie (voorbeeldnamen als Juan Mata en Douglas Costa passeren). Veel spelers koesteren de ambitie om naar Europa te gaan; Vriends ziet talenten zoals Jordan Bos als inspirerende voorbeelden en noemt ook zijn eigen teamgenoot Panagiotis Kikianis (20) als een speler die Nederlandse clubs interesseert.
Binnen Adelaide vervult Vriends een leidersrol: hij is mentor voor jonge spelers op zijn positie en neemt verantwoordelijkheid binnen de kleedkamer, terwijl hij minder mediaverplichtingen heeft dan in Nederland en het Engels hem minder de instrumenten biedt om hetzelfde podium te zoeken. De Nederlandse enclave in de club blijft aanwezig, ook al vertrok Ernest Faber naar Heracles en nam Mitch van Gellekom taken over. Vriends onderhoudt nauwe banden met landgenoten als doelman Joshua Smits en verdediger Julian Kwaaitaal.
Voor de nabije toekomst houdt hij de opties open: hij wil het contract bij Adelaide uitdienen en droomt er daarna van nog één keer in Nederland te spelen, maar sluit een avontuur in landen als Portugal of Spanje niet uit. Een concrete sportieve wens is het winnen van een prijs; ondanks promoties in zijn loopbaan bezit hij nog geen echte hoofdprijs en op 34-jarige leeftijd voelt hij de ambitie om dat alsnog te bereiken. Tot die tijd geniet hij van zijn leven in Australië, de rol binnen het team en het dagelijkse ritme dat hij daar heeft opgebouwd.