'Wie is Driessen dat hij zo durft te praten? We moeten trots zijn op Curaçao'

In dit artikel:

Ali Boussaboun, ex-international van Marokko, hekelt de vaak negatieve teneur rond spelers met een dubbele nationaliteit die uiteindelijk voor een ander land kiezen dan waar ze in de jeugd speelden. In een gesprek met VoetbalPrimeur reageert hij scherp op commentaar van analisten als Valentijn Driessen en Rafael van der Vaart; volgens Boussaboun wordt die kritiek soms denigrerend en onterecht gericht op de spelers zelf.

Boussaboun benadrukt dat spelers hun keuzes met hun hart en vaak ook met hun carrière voor ogen maken. Hij wijst erop dat talenten in de eerste plaats door clubs worden gevormd en niet door nationale selecties: nationale teams roepen spelers pas op nadat een club ze heeft ontwikkeld. Daarom vindt hij het vreemd dat men bij het kiezen van een land ineens spreekt over loyaliteit of ‘tweederangs’ spelers, terwijl het clubs zijn die uiteindelijk financieel van het talent profiteren.

Daarnaast relativeert hij uitspraken als die van Van der Vaart, die stelde dat Marokkaanse internationals enkel zouden kiezen omdat ze ‘niet goed genoeg’ zijn voor Oranje. Boussaboun noemt zulke generalisaties onterecht, verwijst naar succesvolle namen als Mazraoui en Ziyech en benadrukt dat de intentie van sprekers vaak niet kwaadwillend is, maar dat de formulering wel kwetsend kan overkomen.

Ook haalt hij het voorbeeld van Curaçao aan, dat onder Dick Advocaat internationaal indruk maakte. In plaats van erkenning voor zulke prestaties, ziet hij bij sommige media vooral neerbuigende opmerkingen over “kleinere” voetballanden. “Waarom zou je die jongens neerzetten als tweederangs voetballers?”, vraagt hij retorisch, en pleit hij voor meer waardering voor de rol die Nederland speelt in de opleiding van internationaal talent.

Persoonlijk zegt Boussaboun dat hij zowel een Marokkaans als een Nederlands gevoel heeft; hij leeft en juicht voor beide landen afhankelijk van de situatie. Mocht Nederland en Marokko elkaar op een WK ontmoeten, dan maakt hij geen geheim van zijn voorkeur: hij zou voor Marokko juichen. Zijn boodschap is duidelijk: respecteer de keuze van spelers, begrijp dat identiteit en loopbaankeuzes complex zijn, en stop met het simplificeren of veroordelen van spelers die voor een ander vaderland kiezen.

Kortom: Boussaboun pleit voor nuance, respect en erkenning van de rol van clubs in spelerontwikkeling, en verzet zich tegen het neerbuigend behandelen van spelers met een dubbele nationaliteit.